خاندان قاجار یکی از خانواده‌های دارای زیرشاخه‌های نسبتاً زیاد در ایران محسوب می‌گشت و آخرین دودمان پادشاهی ترک تبار تاریخ ایران از این خاندان بود. که از حدود سال ۱۱۷۴ تا ۱۳۰۴ بر ایران به مدت صد و سی سال فرمان راندند. در زمانهای قدیم چاقی در کشورهای غربی نشانه ی ثروت بود تا جایی که حتی حاکمان و ثروتمندان پس از صرف غذا به عمد مثلا با فرو بردن انگشت در حلق خود، کل غذای خورده شده را بر می گردانند تا معده خالی شود و از نو به خوردن بپردازند!

در مقابل هیکل نحیف و لاغر فقرا، نشانه ی وضع نامناسب مالی و سوتغذیه آنها بود. اما چاقی در میان قاجاریان، نوعی زیبایی برای زنان به شمار می رفت و همواره زنان فربه، از محبوبیت بیشتری در دربار شاهان قاجار برخوردار بودند.

همچنین نقل کرده اند که روزی یکی از اشراف زادگان اروپائی در این باب از ناصرالدین شاه سوال می کند و جویای علت می شود که چرا زنان چاق در دید او زیباترند و شاه قاجار در پاسخ می گوید:شما به هنگام مراجعه به قصابی گوشت می ستانید یا استخوان!؟

کارلا سرنا، نویسنده و روزنامه نگار فرانسوی پس از دیدار با انیس الدوله، سوگلی ناصرالدین شاه در خاطرات خود درباره وی می نویسد: بسیار چاق و درشت اندام است و غذای زیادی می خورد… حتی به من خورده می گیرد که چرا لاغر و خشکیده ام… می گوید مردان ایرانی زنان چاق را دوست دارند و هر چه زنی فربه تر باشد نزد شوهرش عزیز تر و مقرب تر است.